angst

De dokter kwam.
Mijn moeder had het wederom benauwd en er was weer 'iets met haar hart' zoals ze zei.
Na een poosje aanzien en afwachten belde mijn vader opnieuw de huisarts.
Dokter onderzoekt en kalmeert.
Niet de eerste en niet de laatste keer denk ik zo.
Ja, moeder mag naar de cardioloog, wederom, en ook hij onderzoekt en kalmeert.
Mijn zus maakt zich zorgen en wil dit en wil dat...
Het duurt even voordat mijn vader mij belt.
Hij weet niet wat wijsheid is.
Ik ook niet.
Toch heb ik zo mijn gedachten en gelukkig deelt mijn vader deze.
Mijn moeder is soms angstig, ik denk dat ze hyperventileerde.
Ze is bang, omdat ze de dingen niet meer begrijpt en controle verliest.
De dokter mag komen, maar tevens is ze als de dood voor ziekenhuis, nare onderzoeken of opname.
Bij haar zijn, haar niet alleen laten, haar geruststellen en liefde geven...dat is de beste medicijn die wij haar kunnen bezorgen.

tas..het vervolg

Soms is er gedoe, simpele dingen worden grotesk en gecompliceerd.
Zo was er het gedoe met de tas...:
http://alzheimer-hoofdstukken.blogspot.com/2010/05/tas.html
Door moeder mijn eigen toilettas als handtas te geven leek het 'probleem tas' simpel opgelost.
Vorige week gingen we er op uit: mijn moeder pakt de tas en even denk ik: ben ik nou gek...stonden er witte letters op mijn toilettasje...??
"Is dit het tasje wat ik je heb gegeven?" vraag ik tegen beter weten in.
Mijn moeder bevestigd: "Ja ik ben er blij mee".
Ik kijk argwanend in het tasje en zie de bekende dingetjes die haar altijd vergezellen. Dan zie ik het kapotte ritsje, er gaat mij een lichtje branden!
Mijn toilettasje, niet met witte letters, ligt onaangeroerd en opgeborgen in haar kast. Ik heb het lef niet om het mee terug te nemen.

3 augustus

Altijd even schrikken de datum van vandaag...
Niet zozeer voor mezelf, wel de gedachte aan mijn ouders.
Het is de dag dat hun jongste, hun enig zoontje, stierf na een wat ik noem: niet gelukt leven.
Kinderen krijgen was voor mijn ouders niet eenvoudig...
Ik ben de oudste, maar was eigenlijk nummer 3 in rij...
Er kwamen er meer, maar alleen mijn zusje bleef.
De jongetjes haalden het niet en stierven voor of kort na de geboorte, behalve één..die stierf 6 jaar later...
Hij had een handicap en heeft niet lang thuis gewoond, maar ik zag mijn moeder's liefdevolle en mijn vader's zware zorgen.
Ergens was het sterven een opluchting, al deed het pijn.
Er werd niet veel over gesproken en verdriet werd niet gedeeld.
Zo was de tijd, zo het gegeven.
Het was op een mooie zomerdag met zware schaduwen, dat ik iets begreep van leven en dood.
Wat bleef was het onvermogen en onbegrip.
Nog steeds kan ik het niet opbrengen er met mijn ouders over te praten.
Ik vraag mij af hoe mijn moeder....

Moeder

Mijn moeder was niet de ideale moeder, niet de lieve moeder, niet de zorgzame moeder, zeker niet de zachte moeder, geen moeder - moeder...
Dat gegeven zat me een half leven lang behoorlijk dwars.
Het deed me verdriet, gaf pijn en maakte me opstandig.
Tot ik -eindelijk wijzer- begreep dat mijn worsteling met haar, mij had gemaakt tot de mens die ik ben.
Ik was toch nooit compleet geworden als ik geen strijd en tranen had moeten leveren om hier te komen.
Ik sloot vrede met wat ik nooit heb gehad en aanvaarde mijn eigen persoon.
De Alzheimer van mijn moeder roept daarom wisselende gevoelens op...voor een ander wellicht niet te rijmen.
Het besef dat een liefdevolle moeder-dochter relatie voorgoed onmogelijk is, dat doet best pijn: Kans op 'kind' jaren definitief voorbij...
Het aanvaarden van de ziekte gaat mij beter af, vanwege de afstand die er nu eenmaal was.
Mijn moeder als moeder verloor ik.
Ik kreeg er echter een lieve vrouw voor terug.
Een vrouw die, voor het eerst in haar en mijn leven, zich uit in liefde naar mij toe.
Dat is een lieve moeder.

Zorg

Alle mogelijkheden ten spijt...tot nu toe zijn mijn ouders nog niet toe aan hulp van De Zorg.
Regelmatig doe ik een poging mijn vader te overtuigen van het nut, de noodzaak, ofwel het gemak van hulp en zorg-instanties, maar tot op heden zonder resultaat.
Toen mijn moeder enkele jaren geleden het niet meer voor elkaar kreeg een maaltijd te fabriceren wilde ik hen aan 'de'Tafeltje Dekje... Het idee!
"Dat is heel mooi hoor"zei mijn moeder ..."voor oude mensen dan" en daar was de kous mee af. Achter mijn rug beklaagde ze zich over mij -haar dochter- die met haar Tafeltje Dekje ideeën...
Alle pogingen van zus en mij strandden telkens in onbegrip en lichte verwijten.
Toen de nood heel hoog werd, sloot mijn vader een deal met de plaatselijke traiteur.
Deze brengt nu op gezette tijden een in onze ogen niet echt smakelijke hap.... Mijn moeder - geen grote eter - moet er helemaal niks van hebben. Zij beperkt zich tot de soep uit het blik en een toetje uit het koelvak van AH.
Deze regeling is duur. Mijn vader heeft het er graag voor over.
Alles liever dan toegeven en afhankelijk zijn.
Wanneer ik voorzichtig aankaart dat mijn moeders wereldje wel erg klein wordt en ik mijn zorgen uit of het mijn vader niet te veel is, stuit ik op ontkenning en geeft mijn vader niet thuis.
Ik probeer hem nog te verleiden met het vooruitzicht weer eens even tijd voor zichzelf te kunnen nemen...maar helaas. Het water is nog net niet hoog genoeg aan de lippen....

Dames

Mijn moeder heeft dames...
Dames die met haar lopen, wandelen, frisse neus halen, een blokje om.

"Ja ik heb echt goeie dames, die dat met me willen doen" knikt mijn moeder.
"Ze zijn van....ja van de dames die ik heb....en ook van de Thuiszorg.
Die van de Thuiszorg gaan ook met me lopen...zo eens een blokje om.
Alleen gaan mag ik niet van pa... hij is bang dat ik verdwaal, of dat ik val.
Dus dan ben ik blij dat die dames met mij willen gaan...
Jaja... en dan zie je ze kijken hier in de buurt hè....als ik er mee aan de arm loop.
Soms houden ze me staande en vragen dan..Hoe kom jij aan die thuiszorg?
Zijn ze denk ik toch jaloers.."

De dames waar mijn moeder het over heeft...ik denk dat ze haar koffie-vriendinnen bedoelt, dames waarmee ze eens per week een kleine ochtend nieuwtjes uitwisselt, misschien wel al een halve eeuw lang.
Die dames, hoe aardig ze ook zijn, gaan echter niet met mijn moeder een blokje om.
Ze zouden het best eens kunnen doen, maar ach...dat vind ik, dus terzijde. Wat weet ik er nu eigenlijk van.
De Thuiszorg doet het net zo zeker niet. Er komt geen Thuiszorg bij mijn moeder, in ieder geval niet wekelijks.
De dames...dat moet dame M. zijn.
Dame M. komt eens per week poetsen.
Als het goed weer is betaald mijn vader de dame een uurtje extra. Dan gaat dame M. met mijn moeder wandelen...'is goed voor mevrouw!'
Mijn moeder is er gelukkig mee en o zo dankbaar.
Ze is afhankelijk van haar dochters, die zo mogelijk in het weekend hun arm in de hare haken.
Verder zijn er geen dames die mijn moeder eens mee nemen, zo is de realiteit...
maar gelukkig beleeft mijn moeder het niet zo.

Zelf

Vandaag was ik in de war.
Ik was al eerder in de war.
Toen mijn moeder het pad kwijt was...ging het ook mij even mis.
Het had niets met moeder te maken, het kwam door banale zaken als werkdruk en stress...
Tenminste dat denk ik.

Verder krijg ik de leeftijd dat je lijf anders gaat beslissen.
Daarvan raak je ook in de war...soms.
Vergeetachtig..hoort erbij.
Althans dat zegt men.

Ik ruste wat uit en werkte aan de stress.
Dat klinkt simpel, maar is alles behalve dat.
Het ging beter...niet meer in de war en onthouden lukte weer.
Zo leek het.

De laatste dagen baren me zorgen.
Ik vergeet weer en gedachten zakken weg.
En vandaag verraste ik mezelf
door een moment niet meer te weten....
even