Acht maart.

Vrijdag wenste ik mijn Ukraïnse leerlinge een prettig weekend. Ik informeerde naar haar plannen. Die waren feestelijk: "Zondag ga ik met vriendinnen uit eten, ter ere van International Womensday weet u wel!" 

Oh ja, dat wist ik wel, dat het 8 maart vrouwendag zou zijn, maar niet dat het zo iets feestelijks betekende. Toch kwam meteen een herinnering aan een tv-reportage over Ukraine bij me op, waarin ondanks de oorlog, mannen op 8 maart bloemen scoorden voor hun vrouwen.

Het is een heel belangrijke dag verzekerde de leerlinge mij. Feestelijk en een echte ode aan de vrouw.

Ik besloot dat het goed zou zijn er zelf ook eens meer aandacht aan te geven. 

Daarin was ik niet alleen, bleek.

Op de betreffende zondag stuurde zowel een kennis als een collega  mij een feestelijk Happy Womensday whatsapp bericht. Enthousiast stuurde ik dat ook naar mijn leerlinge en ontving ik vele hartjes retour.

Toevallig liep ik op de bewuste zondag nog even met mijn echtgenoot door het winkelcentrum en wees hem het bloemstalletje waar zich een rij had gevormd  met vrouwen die bossen vol rozen in hun armen klemden. "Kijk" zei ik "Zij krijgen bloemen!" Manlief knikte wat, maar begreep de hint niet, en quasi mokkend probeerde ik hem uit te leggen hoe het tegenwoordig zat met de vrouwendag, met dank aan alle Oost-Europese en andere vrouwen die het gebruik mee hebben meegenomen naar ons land. 

Onderweg kocht ik een klein bosje rozen om aan mijn jongste dochter te kunnen geven. 

Later die middag -al lang thuis - en in afwachting van het bezoek van mijn dochter toverde mijn echtgenoot een fles prosecco te voorschijn.

En zo zaten mijn dochter en ik in de namiddagzon op het stoepje voor ons huis, te proosten op ons zelf. De man kookte ons een lekker diner.

Maandagochtend vroeg ik mijn leerlinge of ze een mooie dag had genoten. 

Ze knikte en uit haar tas haalde ze een doos chocola.

"Happy Womensday mevrouw!"💖