Oorlogsherinnering 2

Praat ze er nog wel eens over?"vraag ik mijn vader.
"Jazeker, toevallig hebben we het er van de week over gehad!"
"Ook over de V-1?"
"Ja, juist daarover" zegt pa.."ze zegt dat er géén dag voorbij gaat of ze denkt eraan.
Ze was nogal dol hè, op die kleine...Magda..."
Die was vaak bij hun thuis, samen met haar moeder, tante Bertha, die heel jong oorlogsweduwe werd, je weet toch wel? Haar man sneuvelde in '40 bij Deinze..
Ja en dan die andere, de jongste zus van Bonma, die nog op zoek was naar een vrijer zoals wij dat zo zegden in die tijd. Die was erbij toen de V-1 viel.
Je hoorde ze overkomen die V-1's en als de motor stilviel wist je dat ie naar beneden kwam...tja..."
Mijn vader zwijgt.
"Ze kwamen om he, toen Antwerpen werd gebombardeerd door de geallieerden....
Wij waren al een half jaar bevrijd en toen dat.
Het huis naast tante Bertha werd ook getroffen, daar kwam een groot gezin om, behalve de elders studerende zoon.
Tja die kleine, je moeder was er dol op, ze was eigenlijk het kleine zusje van je moeder, het zusje wat ze zo veel liever had dan al haar broers...
Haar dood...ze was nog klein...ze was ongeveer..."
Mijn moeder komt binnen.
"We hebben het er juist over"zegt pa "over de V-1 en Magda..."
Mijn moeder staat doodstil: "in maart '45"....zegt ze.
"Ja, we waren al bevrijd en toen moest het nog komen!"
Er volgt een gesprek tussen mijn ouders, overMagda en hoe 'oud' ze is geworden.
Ik vul aan : precies 5 jaar, 6 maanden en 13 dagen...
Mijn moeder kijkt me onderzoekend aan...
Ik weet het zo goed omdat ik ook van 9 september ben.
Mijn moeder's ogen vullen zich met tranen....
Het mag, het praten doet goed.